Il principe del sogno

Κάθε κορίτσι μεγαλώνει με ιστορίες αγάπης και έρωτα. Ιστορίες μαγικές και παραμυθένιες. Ιστορίες με δράκους, νάνους και ξωτικά. Μάγισσες και κακίες μητριές αλλά και βασιλοπούλες και πρίγκιπες πάνω στα κάτασπρα άλογά τους. Ιστορίες που τελειώνουν με την χιλιοακουσμένη φράση «και ΄ζησαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα…», η οποία δίνει τη σκυτάλη σε προσωπικές ονειροπολήσεις και στην κρυφή προσμονή του πρίγκιπα του παραμυθιού.

Έτσι κι εγώ, όπως κάθε κορίτσι για χρόνια περίμενα τον πρίγκιπά μου. Αυτόν που θα χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς μου και θα έρθει να με σώσει από την μίζερη ζωή μου. Αυτόν που θα με πάρει να φύγουμε μακριά, καβάλα στο κάτασπρο του άλογο, ευτυχισμένοι και οι δύο που οι μοίρες μας ένωσαν.

Τα χρόνια κύλησαν και η εικόνα του καλού μου πρίγκιπα άρχισε γρήγορα να ξεθωριάζει. Αρχικά πήρε άλλη μορφή, πιο σύγχρονη και ρεαλιστική. Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο είχε μεταμορφωθεί σε έναν μεταμοντέρνο με καλό αυτοκίνητο ή απλά ένα οποιοδήποτε αυτοκίνητο.

Μεγαλώνοντας άκουσα ότι δύσκολα βρίσκεις το άλλο σου μισό, ενώ πολλές φορές δεν σε ευνοεί η τύχη. Δεν ήθελα να το πιστέψω, καθώς η διαίσθηση μου μου έλεγε πως κάποτε θα το συναντήσω. Όμως όπως σου είπα τα χρόνια κύλησαν και η εικόνα του καλού μου πρίγκιπα άρχισε να ξεθωριάζει. Ξέχασα τον πρίγκιπα λοιπόν με το άλογο, για αρκετό καιρό ξέχασα και αυτόν με το αυτοκίνητο. Βολεύτηκα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δέθηκα μαζί τους, τα αγάπησα. Μπορεί να γκρίνιαζα γιατί πάνε αργά, μπορεί να με κούραζαν οι πολλές στάσεις, αλλά δεν μπόρεσα παρ’ όλες τις προσφορές να τα εγκαταλείψω.

Μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα με τα προβλήματά της και της δυσκολίες της, εμφανίστηκε μια μορφή ξεχασμένη, ξεθωριασμένη. Τόσο ζωντανή και αληθινή και όμως τόσο άπιαστη. Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο, αυτό που στην πορεία μεταμορφώθηκε σε λαμπερό αυτοκίνητο βρήκε την πόρτα της καρδιάς μου. Ο δικός μου πρίγκιπας άφησε τον κόσμο των μαγισσών και με επισκέφτηκε. Απρόσμενη επίσκεψη, ανέλπιστη. Με την βοήθεια του Μορφέα ήρθε σε μένα. Ο δικός μου πρίγκιπας είναι ο πρίγκιπας του ονείρου μου. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας υπέροχος άντρας. Κάτι παραπάνω από συγγενής, φίλος εραστής ή αγαπητικός.

Είναι το άλλο μου μισό, αυτό που πάντα πίστευα πως θα συναντήσω. Είναι το άλλο μου μισό που όμως δεν μπόρεσα να κρατήσω, βλέπεις συνήθισα και αγάπησα το λεωφορείο. Τα αν στήνουν χορό στο μυαλό μου και με ζαλίζουν. Δεν απογοητεύομαι όμως είμαι τυχερή που σε γνώρισα. Ζωή εκ παραλλήλου την βαφτίσαμε, σαν δύο ευθείες. Μου χες πει ότι κάποτε οι ευθείες συναντώνται στο άπειρο γι αυτό κι εγώ θα σε αγαπώ για πάντα μέχρι να σε συναντήσω για τρίτη φορά στο σπιτάκι που χτίσαμε, εκεί που θα ανάβει το τζάκι και θα μας περιμένουν η αγάπη και ο έρωτας, εκεί που δώσαμε το πρώτο μας φιλί, εκεί που τα κορμιά μας έγιναν ένα. Εκεί …για πάντα πρίγκιπα του ονείρου…

Y.Γ Κι όμως ήμουνα ξύπνιος όταν τα άκουγα. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΑΣ ΕΚΕΙ... ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ, ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ...(ΜΑΘΑΜΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ...)

Η ανθισμένη μου αμυγδαλιά


Καταχείμωνο με συννεφιά, αποφάσισα να πάω για τρέξιμο στο βουνό, είχα μέρες να πάω λόγω κακοκαιρίας, κουράστηκα και κάθισα κάτω από ένα δέντρο να ξεκουραστώ, ήταν μεσημέρι ίσως και λίγο μετά. Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να ηρεμώ. Σε είδα να έρχεσαι από μακριά. Μου φάνηκε ότι έτρεχες κι ερχόσουν προς την μεριά μου. Είχες τα μαλλιά σου λιτά και ανέμιζαν σε κάθε βήμα σου. Φορούσες ένα μαύρο φόρεμα και ένα ωραίο παλτό. Είχες ευγενική μορφή και λεπτεπίλεπτα χαρακτηριστικά όπως άλλωστε και η ψυχή σου. Νόμιζες ότι κάτι έχω πάθει κι εγώ ότι δεν θα μου μιλούσες.
Ήρθες και κάθισες δίπλα μου… Μου πρόσφερες το μαντήλι σου για να σκουπίσω τον ιδρώτα μου. Ήταν ένα λευκό πεντακάθαρο μαντήλι σαν το πρόσωπό σου. Για να μην με ξυπνήσεις προσφέρθηκες να με σκουπίσεις από τον ιδρώτα που έσταζε στο μέτωπό μου. Άρχισες να μου ψιθυρίζεις λόγια ωραία με την χαρακτηριστική σου προφορά, λόγια ενθουσιασμού κι από ψυχής συνάμα αλλά πάντα αληθινά. ’Έμοιαζαν να είναι από όνειρο βγαλμένα, έτσι όπως έχω ακούσει να λένε , σαν αυτά που βλέπεις μέσα στον βαθύ σου ύπνο , αυτά που το υποσυνείδητο βγάζει τα εσώψυχά του….Σε άκουγα με λαχτάρα και ένα κόμπο ένιωσα στο στομάχι, ένα φτερούγισμα εσωτερικό, ένα τιτίβισμα στην καρδιά μου…
Άνοιξα τα μάτια μου και σου έπιασα το χέρι. Έχεις κρυώσει πολύ, είσαι σχεδόν μελανιασμένη αλλά τόση ώρα δεν είχες διαμαρτυρηθεί…
Αισθάνομαι άσχημα και με μιας κάνω να σου δώσω το παλτό σου, το μπουφάν μου, την πάνω φόρμα μου.
Παίρνεις μόνο το παλτό σου…κι ας κρυώνεις…για να μην κρυώσω κι εγώ…
Σε παίρνω αγκαλιά και σε φιλώ για να σε ζεσταίνω και να σου δείξω την ευγνωμοσύνη μου και τα αισθήματά μου. Εσύ ήρεμη και με σπάνιο κάλλος εσωτερικό με κοιτάς και μου λες να μην ανησυχώ και να μην τρομάζω για το ρίγος που σου έχει φέρει το κρύο…
Μου περιγράφεις εικόνες με λέξεις απλές αλλά τόσο ζωντανές με τον μοναδικό σου τρόπο. Κάθε φορά που μιλάς είναι σαν να γεννάς ποίηση.
Περνάει η ώρα και νυχτώνει αλλά δεν θέλω να φύγουμε με τίποτα, να χαθούμε. Έχουμε ακόμα τόσα να πούμε. Πλέον το παλτό σου μας σκεπάζει και τους δύο.
Μέσα από τα κλωνάρια της ανθισμένης αμυγδαλιάς κοιτάμε τον ουρανό. Είναι ίσως για τον κόσμο μια συνηθισμένη συννεφιασμένη βραδιά…Αλλά για μας τόσο ιδιαίτερη και ιδανική…

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

Εγώ κι εσύ καθισμένοι στον καναπέ, να κοιτιόμαστε στα μάτια….Τα χείλη σου όμορφα και καυτά και δύσκολα μπορώ να τα αποχωριστώ.
Ο έρωτας και η αγάπη εκεί. Στις καρδιές μας…Χαίρονται μα και λυπούνται. Είναι δυνατόν να ξημερώσει αναρωτιούνται…Πως τα φέρνει έτσι η ζωή…Δέντρο να φυτρώνει μέσα σε δάσος και να πρέπει αυτό να κοπεί…
Το σπίτι λιτό. Ο καναπές, ένα πάπλωμα και το τζάκι με την περιποιημένη φωτιά.. Ποιος δίνει σημασία…Τα δευτερόλεπτα στιγμή, και τα λεπτά μαχαιριές… Σου κρατάω σφιχτά το χέρι και νιώθω την ζωή μου να κυλάει στις φλέβες σου. Μου μιλάς για τα παιχνίδια της μοίρας κι εγώ κοιτάω τα μαλλιά σου…Θέλω να αναρριχηθώ σε αυτά και να γίνω ένα από αυτά. Να είμαι ένα από εκείνα που θα μείνουν εκεί, θα ασπρίσουν και θα ζήσουν μαζί σου…Έτσι διακριτικά να είμαι εκεί, να μην σε ενοχλώ αλλά να μεγαλώνω μαζί σου. Να πέφτω που και που στα χείλη σου, στο πρόσωπό σου, να σε αγγίζω απαλά…
Δεν στο εξωτερικεύω γιατί η αγάπη δεν χωράει σχέδια. Δεν το σκέφτομαι πια, απλά θα το κάνω…
Ο χρόνος αδυσώπητος λένε και είναι αλήθεια.
Εσύ με φιλάς και με κοιτάς στα μάτια. Αυτά της ψυχής…Έχεις ηρεμία απίστευτη κι αυτό με σαγηνεύει. Με έχει συνεπάρει το θέλγητρο, η αρχαιοελληνική σου ομορφιά..
Τα μάτια μου ανοιχτόχρωμα αλλά πολύ σκοτεινά, από το βουβό κλάμα. Με ρωτάς τι έπαθα και για πρώτη φορά σου λέω ψέματα για να μην σε στενοχωρήσω. Ίσως και να λέω αλήθεια εν τέλει αφού εσύ είσαι καλά…

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ

Κάνω να νιώσω αυτή την θεσπέσια νύχτα δικιά μας
και το ουράνιο τόξο, σαν την γέφυρά μας…
Προσπάθησα να πάω λίγο παρά πέρα
εκεί που δεν υπάρχει πόνος και φοβέρα.

Στέκεις γλυκεία μου μπροστά σαν την ηλιαχτίδα
που μετά την βροχή, δίνει χαρά κι ελπίδα .
Σαν το μωρό που το στήθος της μάνας ζητάει
έτσι μέσα μου, βαθιά ο πόθος μου ξυπνάει.

Είναι η ρίζα αυτού του δέντρου γερή
και πάντα με αγάπη εσένα θα καρτερεί…
Δεν πρόκανα πολλά να σου πω,
σου υπόσχομαι όμως, πως πολύ θα σε αγαπώ.

Το για πάντα λίγο μπροστά στη στιγμή
τι κι αν απογίνε η θλίψη στοργή…
Πέρασα λίμνες και ταραγμένες θάλασσες πολλές
ξαναντάμωσα έτσι εύκολα το πριν και το χθες

Είναι πολλά που θέλω να σου πω στο αυτί
μα ο λόγος μου απλός και φειδωλός και δεν αρκεί…
Έτσι κοιτάω να βρω το κατάλληλο καρτέρι
πάπυρος ζωής να σου έρθει με το πιο γρήγορο περιστέρι.

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΜΕΡΟΣ Β΄: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Πόσο θέλουμε ακόμα ρωτάει ο έρωτας; Γυρνάει η αγάπη και απλά τον κοιτάει, τον καθησυχάζει. Πιασμένοι πάντα σφιχτά χέρι-χέρι, προχωράνε…
Αφήνουν πίσω την θάλασσα. Το κρύο έντονο και διαπεραστικό, το χιόνι πολύ. Σκέφτεται πολλά ο έρωτας αλλά η σιγουριά της αγάπης του δίνει δύναμη... Πουλιά παράξενα και πολύχρωμα πετάνε. Δέντρα εξωτικά και πλούσια σε καρπούς υπάρχουν. Με βήματα γοργά , αλλά και με κάποια δυσκολία πλησιάζουν το ξύλινο σπιτάκι. Είναι πλέον μια ανάσα από αυτό. Τα σκυλιά, τους αντιλαμβάνονται και τρέχουν προς το μέρος τους. Χοροπηδάνε πάνω τους. Όλοι μαζί, φτάνουν στο σπίτι. Σκέφτονται να χτυπήσουν την πόρτα, αλλά δεν έχει νόημα. Είναι ο προορισμός τους, δεν χρειάζονται τυπικότητες…
Ανοίγουν με αγωνία, μια ζεστασιά τους συνεπαίρνει. Βλέπουν ζευγάρι ήρεμα να κοιτάει το τζάκι και να είναι τυλιγμένοι στο πάπλωμα. Έχουνε βιβλία δίπλα με τον μικρό πρίγκιπα και τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα.
Φλόγα μεγάλη αναδίδει από αυτό. Ένας απλός καναπές και πάνω σε αυτόν να κάθεσαι εσύ κι εγώ… Και τα τόσα χρόνια, που είμαστε μαζί αλλά χώρια, είναι και αυτά εκεί...
Με μιας ο χώρος λούζεται με άπλετο φως. Κάνουν να πλησιάσουν, ο έρωτας και η αγάπη, κι εσύ τους χαμογελάς. Τους δείχνεις τις καρδιές μας για να ξαποστάσουν. Δρόμο τραχύ και γεμάτο με κακοτοπιές διάβηκαν. Τα κάνεις όλα με μια ηρεμία, με μια παιδικότητα και μια απλότητα που δεν διαταράσσεται η ησυχία. Μόνο ο ήχος από το κάψιμο των ξύλων ακούγεται. Σε παίρνω σφιχτά αγκαλιά και σε φιλώ τρυφερά.
Εσύ ανταποκρίνεσαι, τόσο ιδιαίτερα, τόσο ζεστά.
Νιώθω να έχω τα πάντα…Έχω εσένα…
Σου χαϊδεύω τα καστανά σου μαλλιά και σε κοιτώ στα μάτια. Είναι τόσο μεγάλα και τόσο καθαρά σαν την ψυχή σου…
Ο έρωτας και η αγάπη, έχασαν την λαλιά τους. Έχουν συγκινηθεί και απλά έτσι εκστασιασμένα , απολαμβάνουν την ζεστασιά στις καρδιές μας. Το ξύλινο σπιτάκι μικρό και λιτό, αλλά μέσα σε αυτές, νιώθουν να είναι σε ονειρικό παλάτι.
Σε ρωτάω αν νιώθεις ότι νιώθω, εσύ μου γνέθεις καταφατικά το κεφάλι και συνεχίζεις να χαμογελάς. Κοιτάμε το τζάκι και οι φλόγες στήνουν χορό για να συμμετέχουν στην ανείπωτη χαρά μας. Τα σκυλιά αλυχτάνε, με κραυγές τόσο μελωδικές. Το χιόνι που πέφτει έξω, έχει γίνει πολύ έντονο τώρα, αλλά δεν είναι άναρχο πια. Οι νιφάδες έχουν στήσει το δικό τους πανηγύρι. Η άγρια τριανταφυλλιά που αναρριχάται από το τζάμι απευθείας ανθίζει. Απλώνω το χέρι μου κόβω ένα και στο τοποθετώ στα ανέμελα μαλλιά σου.
Μένουμε αγκαλιασμένοι και συνέχεια φιλιόμαστε. Σου λέω τι είσαι για μένα, εσύ χαμογελάς.
Ακόμα δεν έχει χαράξει κι όμως ζούμε τόσα πολλά…

ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Πάνω σε μία πανοπλία, είδα να κάθεσαι γαλήνια εσύ,
πίστεψα ότι είναι περίοδος ειρήνης, μα λάθεψα…
Είδα πλούτο και λάφυρα πολλά, μα δεν τα ζήλεψα,
έκανα να πάω παρά πέρα, αλλά δεν άντεξα, ήσουν εκεί και γύρισα.

Περπάτησα μέσα σε στοές υπόγειες και σε δρόμους μοναχικούς.
Με σταμάτησες εσύ φωνή της καρδιάς μου και τραντάχτηκα.
Εκεί είναι κι εκείνοι οι αιώνιοι πειρατές που τόσο με τρομάζουν…
Μου πες να κάνω αλάργα, δεν σε άκουσα, πάλι πιο γοργά βάδισα.

Με ρότα την άκρη του πελάγου, πορεύτηκα…
Έκανα προσπάθεια μεγάλη, εύκολα σε ερωτεύτηκα
κοίταξα να βρω το μουράγιο, καθόλου δεν δυσκολεύτηκα…
κάθισα στην άκρη των ματιών σου και με αναφιλητά έκλαψα.

Είδα να έρχονται μαζί, φουρτούνες και σειρήνες πολλές από πέρα
περπάτησα με θάρρος και αλήθεια κι οδηγό φεγγάρι μου εσύ.
Έκανα χαρά μεγάλη, όταν σε βρήκα εσένα άλλο μου μισό,
ήσουνα στο βυθό της ψυχής μου και σε ανέσυρα.

Βρήκα εκεί νεράιδα μικρή, όμορφα να με κοιτάει,
το κυνήγι των μαγισσών κανείς εύκολα έτσι ξεχνάει…
Λόγια γλυκά δεν έμαθα ούτε ήθελα να ακούω,
μου φάνταζαν τόσο απόμακρα, μα τώρα με αυτά ξυπνάω.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΒΗΜΑΤΑ

Μάθε μου να μπουσουλάω και εγώ θα περπατήσω. Δείξε μου τον δρόμο και πες μου πως δεν θα χαθώ...Γράψε για εκείνα τα μονοπάτια που εύκολο θα είναι κάποτε να σε βρω...
Κι αν με λόγια δεν είναι να τα πεις κάνε ένα νεύμα και θα καταλάβω...Κάνε μια σκέψη και θα είμαι εκεί.
Είπες να κάνω τα πάντα... Για πάντα....
Κι αν τώρα τα πρώτα μου βήματα είναι δύσκολο να βρω ,αύριο σίγουρα θα μάθω να ζω μαζί με αυτό. Μην σε φοβίζει αν ακόμα είμαι τόσο μικρός. Τα χνώτα σου πολύ με ζεσταίνουν.

Την μυρωδιά σου ανεξίτηλη την έχω,τα λόγια σου δε, φωτεινό οδηγό.

Είμαι παιδί και αδύναμος στο κλάμα να αντισταθώ ,μα σαν

τα πρώτα μου λόγια αρθρώσω ,πάλι σε σένα θα λέω πόσο πολύ σε αγαπώ.

Morandi - Save me [with lyrics]

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΝΩΡΙΣ....

Γιαγιά σε ευχαριστώ που δεν μου είπες παραμύθι…

Ήμουνα δεν ήμουνα 4 ετών όταν ο μπαμπάς μου λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας εισήχθη σε νοσοκομείο για 6 μήνες. Και ξανά μετά και ξανά…Η μαμά μου πάντα εκεί στο πλευρό του. Εγώ και η αδελφή μου, ανίκανοι να αντιληφθούμε την σοβαρότητα της καταστάσεως, πολλές φορές καθόμασταν στο μπαλκόνι περιμένοντας να τους δούμε να έρχονται. Μάταια…
Θυμάμαι σαν τώρα, την γιαγιά να μας λέει πως από στιγμή σε στιγμή θα έρθουν. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τον ορισμό της στιγμής.
Κι εμείς άλλες φορές την πιστεύαμε και άλλες όχι…
Έρχονταν το βράδυ, απογοητευμένοι εμείς από την αναμονή, θέλαμε μόνο να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα στο πάπλωμα και να κρατάμε και την ανάσα μας προκειμένου να ακούμε καθαρά το ασανσέρ μη τυχόν και σταματήσει στον όροφο μας.
Η γιαγιά πάντα διακριτικά δίπλα μας .Άξια γυναίκα με τσαγανό. Ποτέ δεν την είδαμε στεναχωρημένη, πάντα με μια ευγένεια και χαμόγελο. Μας έλεγε για τα παιδικά της χρόνια. Δύσκολα χρόνια…Γόνος πλούσιας οικογένειας, με ρίζες στην Μικρά Ασία. Είχε ζήσει τον ξεριζωμό, την αναζήτηση τόπου να στήσουν το νοικοκυριό τους, μετά η Γερμανική εισβολή, η Κατοχή. Δύο φορές της κάψανε το σπίτι ολοσχερώς οι Γερμανοί και πάλι από την αρχή. Μας τα αφηγούνταν με τρόπο ωραίο αλλά συνάμα τόσο πονεμένο. Λες και το είχε σαν στάση ζωής ποτέ να μην μας πει παραμύθι. Πάντα αφηγήσεις και πάντα αλήθειες (μόνο για τον γυρισμό του μπαμπά έλεγε ψέμα). Της ζωής έλεγε μέχρι τον ξαφνικό της θάνατο πρέπει να της ρουφάμε το μεδούλι.
Έτσι μεγαλώσαμε χωρίς παραμύθι, μόνο με αφηγήσεις και την αναμονή του πατέρα.
Άνδρας ολόκληρος έγινα, κι ακόμα δεν άκουσα ούτε είπα παραμύθι. Πιστεύω στις βιωματικές αφηγήσεις, στην πραγματικότητα. Μου λένε για την ύπαρξη παραμυθιών με χρυσόσκονη και για άλλα με χαρούμενο τέλος, αλλά αντιπαραθέτω τα βιώματα, τα αισθήματα, τις συγκινήσεις, το φτερούγισμα, την αναμονή του πατέρα, την γιαγιά...

13 Οκτώβρη

Μέσα Οκτώβρη, στα πρόθυρα του χειμώνα…
με φώναξαν τα χρόνια που με είχαν προσπεράσει.
Είχαν κοιτάξει να μην με ενοχλήσουν αφού έτσι κι αλλιώς
τότε δεν είχαν κάτι έντονο να μου αναδείξουν.

Δευτέρα πρωί, μια μέρα, μια ζωή…
Ξύπνησα σε ένα όνειρο, αν και δεν κοιμήθηκα.
Είδα, τα λόγια σου ζωντανά και την παιδική χαρά,
ένα χαμόγελο ζεστό και στο παγκάκι κάτι πολύ γλυκό.

Προσπάθησα να ακουμπήσω στην εικόνα, να την αποτυπώσω..
Να ρουφήξω την πραγματικότητα και να μην χάσω λεπτό από σένα
Μίλησα με τον εαυτό μου κι άκουγες εσύ υπομονετικά,
μου έγνεθες το κεφάλι και μου άρεσε.

Μου είπες για την ζωή σου, αλλά την ήξερα…
Σου εξιστορούσα την δικιά μου και με συμπλήρωνες.
Είδα τα μάτια σου υγρά και μέσα σε αυτά έμαθα πολλά,
τον έρωτα, την αγάπη, την στοργή.

Κάναμε όνειρα πολλά, σαν τότε που ήμασταν παιδιά….
που τραγουδούσαμε στον Υμηττό αμέριμνα.
Σε παίρνω από το χέρι, τόσο τρυφερά, όπως μου έδειξες,
ακουμπάω στην καρδιά σου και γαληνεύομαι.

ΦΤΙΑΞΕ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙ,ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ

"Ξελευτερώνω την ωραία πεταλούδα από την σφραγισμένη γύαλα της

να σου δανείσει τα φτερά της, τα βελούδα,και τα μεγάλα της....

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη,αυτών που χάμο τα πετάξανε.

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι,αλλιώς την βάψαμε...

Μες το δικός σου παραμύθι ξαναβρές το,το ξεχασμένο μονοπάτι σου..."

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΛΥΠΗΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ,ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄: Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Σε τούτο το γλυκοχάραμα που με βρήκε να σε προσμένω, συνάντησα την αγάπη με τον έρωτα να προχωράνε με προορισμό εκεί που η θάλασσα θα συναντήσει το φεγγάρι. Τους έδειξα το δρόμο και σου έρχονται.. Με κοίταξαν διστακτικά και κοντοστάθηκαν σαν να ήθελαν να μου πουν πολλά. Δεν έδωσα σημασία θέλω μονάχα να πάνε στην ώρα τους.
Ο δρόμος μακρύς και ξεγελάει…Είναι τραχύς γεμάτος ανηφοριές, αλλά δεν έχει πισωγυρίσματα. Στο δρόμο αυτό η θάλασσα οδηγός και συνοδοιπόρος. Πυξίδες σωσίβια και βάρκες δεν υπάρχουν. Πιασμένα σφιχτά από το χέρι η αγάπη και ο έρωτας προχωράνε απερίσπαστα μα και προσεχτικά. Τα κιάλια μου καλά, τα καλύτερα θα έλεγα, τα μάτια της ψυχής μου δα, ποτέ δεν με πρόδωσαν….
Αναρωτιούνται στο δρόμο ο έρωτας και η αγάπη αν θα αντέξουν τις κακοτοπιές, αν θα βρουν τον προορισμό…Το φεγγάρι αχνοφέγγει σήμερα. Είναι ολόκληρο αλλά δεν έχει άπλετο φως. Έχει απόλυτη ησυχία αλλά είναι ανήσυχα αυτά. Πουλιά πετάνε και ψάρια βγαίνουν έξω από το νερό.
Πύργους συναντάνε στο διάβα τους, ψηλούς και λευκούς και άλλους διάφορους…Ακούνε για ιππότες με ωραίες στολές, πραγματικά γενναίους και καλούς, που γνωρίζουν τα μέρη και για χωρικούς συνειρμικά δεμένους με τον τόπο αυτό. Ιππότες που ξέρουν τα κάστρα και μπορούν να φωτίζουν το είδωλο με αντικατοπτρισμό της πανσέληνου. Σοφοί έτοιμοι να σου εμφυσήσουν την γνώση και να σε κάνουν τρανό βρίσκονται παρά πέρα. Πόλεις μεγάλες με πλούσιες αγορές και λαμπρή ιστορία ξεδιπλώνονται μπροστά τους.
Ονειρεύονται πολλά και αναπολούν καθώς προχωρούν.
Θερινούς σινεμά με γνώριμους πρωταγωνιστές σε θεσπέσιους χώρους. Πολυκοσμία και κλεφτές ματιές . Σχολεία και ναυπηγεία. Φοίνικες και μπαλκόνια.
Παίρνουν με μιας τα κιάλια- πρώτα ο έρωτας και ύστερα η αγάπη-και όλα φωτίζονται. Όλα γίνονται πιο γλαύκα, πιο καθαρά.O βηματισμός τους πλέον γοργός και η ανάσα τους κοφτή. Πρέπει να προλάβουν το ξημέρωμα.
Ξάφνου γαληνεύουν...Σταματούν και εκστασιασμένα σχεδόν δακρυσμένα κοιτούν.
Ένα ψηλό βουνό απέναντί τους… Οξύμωρο αλλά λογικό. Στην μέση της θάλασσας είναι δυνατόν; Ένα χιονισμένο βουνό με ένα λιτό σπιτάκι .“Βλέπουν ξύλινο σπίτι στην μέση του πουθενά .Καμινάδα υπάρχει πάντως.. Σίγουρα έχει τζάκι.. Χιονίζει εκεί, έχει παγωνιά. Αμυδρά άνθρωποι φαίνονται, αγκαλιασμένοι να κοιτιούνται στα μάτια. Αχ αυτά τα μάτια!!! Λόγια γλυκά ακούγονται, χέρια σφιχτά δεμένα ξεχωρίζουν”. Το σπίτι μικρό αλλά τόσο ευρύχωρο και οικείο. Έχει κουρτίνες μαζεμένες με πόρτα ψηλή και παράθυρα μεγάλα. Σωθίτα και ξύλινη εσωτερική σκάλα διακρίνονται. Φαίνονται και δυο σκυλιά έξω από αυτό. Άλλοτε πράα και άλλοτε ανήσυχα. Σίγουρα θα έχουν αφεντικά και όνομα .Το χιόνι πολύ και τα μέρη δυσπρόσιτα και απάτητα. Μόνο κάποιες γνώριμες πατημασιές ξεχωρίζουν. Μια ζεστασιά τους διαπερνά παρόλο το κρύο. Αρχίζουν και νιώθουν ονειρικά. Απομακρύνονται σίγουρα από τα ξωτικά και τις κακές σκέψεις.
Αναστενάζουν αλλά δεν έχουν χρόνο πρέπει να το φτάσουν.

Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Αρχές δεκαετίας του 60,μανάδες στο κατώφλι του φτωχικού τους με αναφιλητά προβάδιζαν τα παιδιά τους που μη μπορώντας να τα βγάλουν πέρα
έπαιρναν την απόφαση να ξενιτευτούν, να πάνε στα 4 σημεία του ορίζοντα επειδή η μεταπολεμική Ελλάδα δεν μπορούσε να χωρέσει και να χορτάσει όλα τα παιδιά της.
Με μόνα εφόδια… την ελπίδα τους για ένα καλύτερο αύριο, μια αλλαξιά και την ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ…
Τα χρόνια πέρασαν, η Ελλάδα έκανε βήματα…Άλλοτε μπροστά, άλλοτε πίσω. Σχέδιο Μάρσαλ περί υποτιθέμενης ανασυγκρότησης και αναδόμησης της Επικράτειας, Δικτατορία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ωνάσειο, Χρηματιστήριο…Η ψαλίδα ανοίγει. Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί αν όχι φτωχότεροι τουλάχιστον στάσιμοι.
Η μετανάστευση παραμένει, οι λόγοι διαφοροποιούνται μερικές φορές. Πτυχίο σε καλύτερη ή ευκολότερη σχολή της αλλοδαπής, η ανικανότητα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εδώ Εκπαίδευση…Η δίψα για μόρφωση θαρρείς, το κατοχικό σύνδρομο που ακόμα δεν έχουμε αποβάλλει, λες και είναι ενσωματωμένο στο DNA μας, οδήγησε τις γενιές της μεταπολίτευσης στο να προσδοκούν αλλαγές στο βιοτικό τους επίπεδο, σε καλυτέρευση της ποιότητας της ζωής τους, πρόσβαση στον πλούτο και αφομοίωση του νεοπλουτισμού. Είναι αυτοί που απαρτίζουν την ονομαζόμενη και γενιά του «Πολυτεχνείου» που αρκετοί εξ αυτών εξαργύρωσαν μέχρι κεραίας το γραμμάτιο τους σε υψηλόβαθμες θέσεις, σε υπουργικούς θώκους.
Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται…
Πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές του στυλ «Τσοβόλα δώστα όλα», διορισμοί ανίκανων ανθρώπων στο Δημόσιο, με μοναδικό κριτήριο την κομματική τους ταυτότητα, παίρνουν σάρκα και οστά…
Την τερατογέννηση αυτή Αλλαγή την ονόμασε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου…
Στρατιές συμβασιούχων, εγκλωβισμένοι σε πολιτικά γραφεία του κάθε Μαυρογυαλούρου είναι πλέον πραγματικότητα και πληγή για τον κοινωνικό ιστό.
Εκσυγχρονισμό τον ονόμασε ο Κώστας Σιμήτης.
Νέες ορολογίες μπαίνουν στην καθημερινότητά μας. Μερική απασχόληση-STAGE.
Οι δείκτες ανεργίας πέφτουν, χιλιάδες νέοι υποαπασχολούνται, μη μπορώντας να κάνουν πολλές φορές διαφορετικά, νομιμοποιώντας έτσι την μαύρη εργασία. Φαινόμενα Ζαχόπουλου είναι η τρανή απόδειξη της δεινής κατάστασης που έχει περιέλθει η γενιά μας…
Πολιτικό Πολιτισμό το αποκαλεί ο κύριος Πρωθυπουργός όντας σεμνός και ταπεινός.
Σήμερα είδα την μάνα μου με ένα κερί και μια προσευχή με τα ίδια αναφιλητά σαν αυτά της μάνας του 60΄ να προσεύχεται για μία ανανέωση του STAGE του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου φορέα, ελπίζοντας να εισακουστεί αν όχι από τους διάφορους Μαυρογυαλούρους τουλάχιστον από τον Θεό.
Οι αλλαξιές μπορεί να έγιναν περισσότερες, οι ανάγκες λόγω καταναλωτικής μανίας αυξημένες αλλά Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ παραμένει η ίδια….

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ…


Θα ήμουνα δεν θα ήμουνα 12 χρονών όταν ρώτησα τον πατέρα μου τι σημαίνει κράτος δικαίου και τι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Απάντηση δεν πήρα απλά τον είδα να χαϊδεύει το κεφάλι μου και να με κοιτάει όντας βουβός και περίλυπος. Δεν μπόρεσα να το καταλάβω γιατί δεν μου απάντησε…
Πρώτος στην τάξη στα μαθήματα αλλά και λίγο ατίθασος. Την δασκάλα την θυμάμαι μονίμως να με παρατηρεί και να μου λέει ότι πρέπει να είμαι πιο συμβατικός και συναινετικός. Τα χρόνια πέρασαν. Εφηβεία, βιώματα και επιρροές πολλές. Ύστερα Πανεπιστήμιο. Οράματα και ελπίδες ανέξοδες. Θα αλλάξω τον τόπο άρα και τον κόσμο, θα γίνω τρανός…
Με δυσκολία να βρω δουλειά, αμέτρητα βιογραφικά και εξίσου απορρίψεις. Εν τέλει τα κατάφερα. Επτά χρόνια είναι αυτά. Αντίξοες συνθήκες, ώρες πολλές .Ιδιωτικός τομέας…Κουράστηκα, έφτασα στα όρια μου αλλά δεν τα παράτησα. Με απέλυσαν. Στοίχιζα ακριβά.
Βρέθηκα με αγχώδης διαδικασίες, αχ πόσο μου στοίχησε θεέ μου η δεκαπεντάμηνη (15) ανεργία μου, σε stage του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου φορέα. Πίστεψα στην αρχή ότι θα καθίσω λίγο και θα φύγω θα βρω κάτι άλλο να αλλάξω τον κόσμο, μάταια…Πόσο έξω έπεσα…
Είδα από μέσα μόνιμους να με βοηθάνε, λίγους βέβαια, και μονίμους να κοιτάνε το ρολόι και το ημερολόγιο για την επόμενη κοπάνα (αυτοψία το λένε αυτοί).
Από την άλλη ο κόσμος των stage…
Παιδιά νέα και μεγαλύτερα γεμάτα όρεξη και ελπίδα να προσφέρουν υπέρ του δέοντος. Άξιες μάνες με μια ανάσα να έρχονται, να τα βγάζουν εις πέρας τόσο στην οικογένεια τους όσο και να ανταπεξέρχονται στα καθήκοντα της εργασιακής εμπειρίας (Οκτάωρο κανονικό…διεκπαιρέωση διοικητικών εγγράφων εξ ολοκλήρου, άνοιγμα και κλείσιμο της υπηρεσίας…).Παιδιά με εφαλτήριο την ελπίδα και εφιάλτη την ανεργία να υπακούν καρτερικά στις ορέξεις και στις απαιτήσεις των μονίμων, τελειόφοιτων Δημοτικού, υπαλλήλων.
Οι μόνιμοι καλομάθανε και το δημόσιο λειτουργούσε σε υποφερτά πλαίσια. Οι stagers αυξήθηκαν, ο καιρός πέρναγε και ήρθε η μέρα να τελειώσουμε. Αγωνία και άγχος μεγάλο για την συνέχεια. Φαμίλιες που είχαν απλά πάρει μια ανάσα και εναποθέσει στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό τα 500 γεμάτα ιδρώτα και απαξίωση ευρώ…ασφυκτιούν κα δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.
Η ευνομούμενη Πολιτεία να γυρίζει την πλάτη, να κλείνει τα μάτια να σφυρά παγερά αδιάφορα. Ένα καθεστώς αβεβαιότητας και απελπισίας να διακατέχει χιλιάδες ανθρώπους. Σίγουρα δεν είναι το μέλλον που ονειρεύτηκα…
Επειδή ο ρομαντισμός και η αισιοδοξία μου έχουν μείνει ακόμα αναλλοίωτα, πιστεύω ότι οι πολιτικοί αυτού του τόπου θα αφουγκραστούν την αγωνία μας και θα αδράξουν το άγχος μας και θα το μετουσιώσουν σε ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΜΑΣ.
Δεν επαιτούμε ούτε επιδιώκουμε να κερδίσουμε εις βάρος των υπόλοιπων ανέργων, και των ευπαθών ομάδων.
Θέλουμε απλά το δικαίωμα να εργαστούμε και να προσφέρουμε στις υπηρεσίες οπού ικανώς καλύπτουμε πάγιες και διαρκής ανάγκες.
Αχ πατέρα να σε είχα τώρα που μεγάλωσα να μου εξηγήσεις...